| Dane osobowe | |
|---|---|
| Pełne nazwisko | Johannes Konrad Bernhard Bobrowski |
| Urodzony | 9 kwietnia 1917, Tylża |
| Zmarł | 2 września 1965, Berlin |
| Zawód | poeta, prozaik, eseista |
| Pochowany | cmentarz Christophorus, Friedrichshagen (Berlin) |
| Kariera i wyróżnienia | |
| Nagrody | Nagroda Literacka Grupy 47 (1962); Nagroda Henryka Manna Akademii Sztuki NRD (1965) |
Johannes Bobrowski występował jako autor wschodnioeuropejskich tematów kulturowych. Pisał poezję, opowiadania i eseje, inspirując się historią oraz językami narodów Europy Wschodniej.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w rodzinie kolejarza w Tylży. W 1925 roku przeniósł się do Rastemborka, a w 1928 roku do Królewca, gdzie ukończył gimnazjum o profilu humanistycznym; jednym z jego nauczycieli był Ernst Wiechert. Aby uzyskać świadectwo maturalne, wstąpił do NSDAP.
W 1937 roku rozpoczął studia historii sztuki w Berlinie. Jako członek Kościoła Wyznającego nawiązał kontakty z kręgami opozycji antynazistowskiej. Podczas II wojny światowej służył w Wehrmachcie w randze kaprala, walcząc na frontach przeciwko Polsce, Francji i ZSRR. Po wzięciu do sowieckiej niewoli przebywał w niej do 1949 roku i pracował w kopalni węgla.
Kariera literacka i życie po wojnie
Po wyjściu z niewoli osiedlił się w Berlinie Wschodnim jako obywatel NRD. Pracował jako redaktor w wydawnictwie literatury dziecięcej. Jego proza i poezja ukazywały się zarówno w NRD, jak i w RFN.
W 1962 roku otrzymał Nagrodę Literacką Grupy 47. Popularność w obu państwach niemieckich sprawiła, że pozostawał pod obserwacją służb bezpieczeństwa. W 1963 roku wstąpił do Niemieckiego Związku Pisarzy (Deutscher Schriftstellerverband), a w 1964 roku został członkiem wschodnioniemieckiego PEN Clubu. W 1965 roku Akademia Sztuki NRD przyznała mu Nagrodę Henryka Manna. Zmarł na zapalenie wyrostka robaczkowego i został pochowany w berlińskim Friedrichshagen.
Tematyka twórczości i wybrane dzieła
Bobrowski odwoływał się w twórczości do wspólnot kulturowych, dziejowych i językowych narodów Europy Wschodniej, obejmujących Niemców, ludy bałtyckie i słowiańskie. Do jego ważniejszych zbiorów poetyckich należą:
- Sarmatische Zeit (1961)
- Schattenland Ströme (1962)
- Wetterzeichen (1967)
- Im Windgesträuch. Gedichte aus dem Nachlaß (1970)
Wybrane pozycje prozatorskie obejmują następujące tytuły:
- Levins Mühle. 34 Sätze über meinen Großvater (1964) — pol. Młyn Lewina: 34 zdania o moim dziadku (1967)
- Boehlendorff und andere (1965)
- Mäusefest und andere Erzählungen (1965) — pol. Uczta myszy i inne opowiadania (1968)
- Litauische Claviere (1966) — pol. Litewskie klawikordy (1969)
- Der Mahner (1968)
Wydał także opracowania literackie, m.in. antologię niemieckich poetów XVIII wieku i inne prace edytorskie. Niektóre jego utwory ukazały się w przekładzie na język polski.
