Feliks Teodor Gloeh — duchowny i naczelny kapelan Wojska Polskiego

Feliks Teodor Gloeh pełnił funkcje duchowne i edukacyjne w międzywojennej i powojennej Polsce. Był naczelny kapelan wyznania ewangelicko-augsburskiego w Wojsku Polskim oraz dyrektor Gimnazjum im. Mikołaja Reja w Warszawie.

Wczesne życie i wykształcenie

Urodził się w Warszawie jako syn Ludwika Gloeha i Ludwiki z Buffów. Był starszym bratem Ottona, który służył jako major saperów w Wojsku Polskim.

Jako uczeń szkoły średniej uczestniczył w rozruchach antycarskich w 1905 roku. Po ukończeniu gimnazjum studiował filozofię i teologię w Halle, Berlinie i Dorpacie.

Działalność duszpasterska i wojskowa

W 1913 roku objął stanowisko wikarego w Warszawie i administrował parafią luterańską w Mławie oraz jej filiałem w Lipinach. W latach 1918–1922 sprawował dozór nad parafią ewangelicko‑augsburską w Żyrardowie.

W okresie 1915–1930 zajmował się nauczaniem religii ewangelickiej, między innymi w gimnazjum Mikołaja Reja. W czasie wojny z bolszewikami walczył jako ochotnik.

9 grudnia 1929 został wpisany do rezerwy duchowieństwa wojskowego ze starszeństwem z 1 czerwca 1919. 1 listopada 1930 przeszedł na stanowisko zawodowego duchownego wojskowego z pierwszą lokatą w swoim duchowieństwie. W 1936 otrzymał awans na stopień seniora w duchowieństwie wojskowym.

Działalność publicystyczna i zaangażowanie społeczne

Przez całe dwudziestolecie międzywojenne kierował redakcją Głosu Ewangelickiego. W 1920 roku popierał przyłączenie Mazur i Warmii do Polski i stanął na czele Zrzeszenia Plebiscytowego Ewangelików Polskich, które wspierało opcję polską na terenie Prus Wschodnich.

W 1922 przez kilkanaście miesięcy był redaktorem Gazety Mazurskiej w Działdowie. W latach 1922–1939 należał do władz Zrzeszenia Ewangelików Polskich. Na początku lat dwudziestych działał przy przejęciu cerkwi former Keksholmskiego Pułku Lejb Gwardii przy ul. Puławskiej 4 w Warszawie dla potrzeb luterańskiego kościoła wojskowego.

Praca w oświacie i okres powojenny

Po wybuchu II wojny światowej ewakuował się do Łucka, skąd potajemnie wrócił do Warszawy i pracował jako urzędnik w fabryce należącej do jego brata. Po wojnie, 24 października 1946, objął stanowisko szefa Wojskowego Urzędu Duszpasterstwa Ewangelicko‑Augsburskiego przy Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego i do lutego 1947 działał w tym urzędzie jednoosobowo.

Życie prywatne i odznaczenia

Był żonaty z Janiną z domu Angerstein (1887–1965). Ich syn Jan urodził się w 1918 roku i zginął jako żołnierz Powstania Warszawskiego 3 sierpnia 1944 roku.

Wyróżnienia otrzymane przez Feliksa Teodora Gloeha obejmują Złoty Krzyż Zasługi (18 marca 1932), Medal Niepodległości oraz odznaczenie "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata" z 1984 roku. Został pochowany na Cmentarzu ewangelicko‑augsburskim w Warszawie (aleja 9-1-5).