| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Wacław Ksawery Osiński |
| Urodzenie | 12 lutego 1868, Sztumska Wieś |
| Śmierć | 17 marca 1945, Wejherowo |
| Zawód / rola | Duchowny katolicki; działacz polonijny |
| Święcenia kapłańskie | 1894, Frombork |
| Wykształcenie | Collegium Marianum w Pelplinie; seminarium w Braniewie |
| Działalność | |
| Redakcja | redaktor czasopisma "Warmiak" |
| Organizacje | Związek Polaków w Prusach Wschodnich; IV Dzielnica Związku Polaków w Niemczech; Polsko-Katolickie Towarzystwo Szkolne w Olsztynie |
Wacław Osiński był kapłanem rzymskokatolickim, który łączył pracę duszpasterską z aktywnością narodową i społeczną. Działał jako redaktor i organizator polskich środowisk na Warmii i wśród Polaków w Niemczech.
Jak wyglądały jego początki i wykształcenie?
W 1888 ukończył Collegium Marianum w Pelplinie, a następnie kontynuował naukę w gimnazjum w Malborku, gdzie uzyskał maturę w 1891 roku. Podjął studia teologiczne w Seminarium Duchownym w Braniewie. Święcenia kapłańskie przyjął w 1894 roku we Fromborku i od tego czasu pełnił posługę duszpasterską na Warmii.
Jak prowadził działalność polonijną i wydawniczą?
Od 1904 roku pełnił funkcję proboszcza w Butrynach. Równocześnie był redaktorem czasopisma Warmiak oraz współzałożycielem i pierwszym prezesem Związku Polaków w Prusach Wschodnich. W 1919 roku objął stanowisko wiceprezesa polskiej Rady Ludowej na Warmii.
W 1920 roku współtworzył i został prezesem IV Dzielnicy Związku Polaków w Niemczech. Przez dłuższy czas kierował Polsko-Katolickim Towarzystwem Szkolnym w Olsztynie, angażując się w sprawy oświatowe i narodowe na terenie Prus Wschodnich.
Jakie były jego losy podczas II wojny światowej?
W marcu 1933 plebanię w Butrynach zaatakowały bojówki hitlerowskie, po czym Osiński zmuszony był do ucieczki. Po wybuchu wojny w 1939 roku został aresztowany i osadzony najpierw w obozie Hohenbruch, a następnie w Sachsenhausen. Wkrótce go zwolniono, lecz w 1940 roku ponownie trafił do aresztu.
Po kolejnych zwolnieniach zamieszkał na plebanii w Krośnie pod Braniewem, a później w domu emerytów dla duchownych w Ornecie. Zimą 1945 ewakuowano go przed ofensywą Armii Czerwonej; dotarł do Wejherowa, gdzie zmarł 17 marca 1945 roku.